Verder moet ik bekennen dat het beeld dat ik van een hospice had totaal niet overeenkwam met de werkelijkheid. Ik dacht dat er vooral stilte zou heersen. Dat er zacht – erger nog – op een fluistertoon gesproken werd en lachen zou wel helemaal taboe zijn. Wat een idee. Hoe kun je het verzinnen? Inmiddels weet ik beter. Er wordt hier heel wat afgelachen en ik doe daar volop aan mee.

Een standaardbewoner ben ik niet. Ik ben hier nu ruim vijf maanden, heb nauwelijks pijn, heb een aantal ongemakken maar kan nog met iedereen communiceren. Ik ben hier meer dan ooit en heel bewust met 'leven' bezig. Het maakt het ook wat dubbel maar ik geniet ervan, dankzij jullie allemaal die mij daarbij helpen. Ik weet dat dit ineens veranderen kan maar ik vertrouw erop dat de lieve Heer ook dan voor mij klaar zal staan en mij erdoorheen zal helpen zoals ik dat mijn hele leven heb mogen ondervinden.

Tot slot wil ik jullie allemaal nog een keer bedanken voor alle zorg en aandacht, liefde en warmte, de lach en de humor, jullie aanwezigheid om er voor de ander – in dit geval speciaal voor mij – te zijn.

Ik spreek mede namens mijn kinderen die deze periode als heel bijzonder en kostbaar mogen beleven.

Willy Heemskerk-Burggraaf

Ontdek nu de zorgwijzer