Persoonlijk dilemma

Persoonlijk dilemma

9 februari 16:20

Hij belde naar de Winde met de vraag of hij zijn moeder kon bezoeken. Een golf van spanning viel over mij heen toen ik met hem sprak aan de telefoon. Wat was er aan de hand, vroeg ik mijzelf af.

Een poosje later maakte ik kennis met hem. Hij vertelde dat hij diezelfde avond moest vertrekken naar het buitenland, voor zijn werk. Hij moest gaan en kon de vaste gasten die meereisden niet teleurstellen en zijn baas ook niet.

Ik voelde zijn spanning en zag een betrokken man en toegewijde medewerker waar elke baas trots op kan zijn. Ik vroeg me af hoe hij als zoon tegen de situatie van zijn moeder aankeek. Dit was wel een punt, hoe maak ik dit bespreekbaar? Onze gasten zijn heel kwetsbaar in hun laatste levensfase maar de naasten zeer zeker ook. In deze situatie was dit zo voelbaar en dat vraagt om zorgvuldigheid.
Stapje voor stapje probeerde ik contact te maken met de zoon van mevrouw. Hoe was hun band, hoe gingen ze met elkaar om, hoe was het vroeger? Hoe was het om te gaan werken en zijn moeder kwam te overlijden?
De spanning en onrust steeg bij meneer, onmacht, frustratie, tweestrijd, een persoonlijk dilemma speelde zich hieraf. Hij wist niet wat hij moest doen. "Hoe is het om nu naar uw werk te gaan?" “Kunt u de verantwoordelijkheid van uw werk aan, nu u zich zo voelt?” vroeg ik.
Bam, deze vraag sloeg in als een bom. De ontlading volgde aan de rand van het bed van zijn moeder en hij wist wat hij moest doen.

Ik vond het moeilijk, heftig en toch was het goed. De volgende dag overleed zijn moeder in alle rust in zijn bijzijn. Enige tijd later kreeg ik via een collega een bedankje van hem, met name voor de laatste vraag.