Tussen hoofd en hart

Tussen hoofd en hart

19 maart 08:58

Mijn zoon woont en werkt in Amerika vertelde ze. Hij heeft een goede baan maar werkt veel en hard. Haar zoon zag kans om een aantal keren voor zijn werk naar Europa te reizen, dat combineerde hij om een paar dagen bij zijn moeder te kunnen zijn.

 Haar zoon was op zichzelf en zocht weinig of geen contact met ons.

Op een bepaald moment was hij weer op bezoek bij zijn moeder. Na het weekend zou hij weer voor drie weken naar Amerika vertrekken. Hij kon dan tussentijds geen vrij krijgen. Zijn moeder werd zieker en was de laatste week hard achteruit gegaan.

Ik had een aantal late diensten achter elkaar en besloot het contact met haar zoon op te zoeken. "Hoe vind je dat het gaat met je moeder?" vroeg ik toen hij in de keuken een kop koffie haalde. Hij reageerde oppervlakkig en vertrok snel. De dag erna was zijn moeder zienderogen achteruitgegaan. Wederom vroeg ik hem hoe hij er tegenaan keek. Hij antwoordde kort. De volgende dag leek het duidelijk dat de achteruitgang van zijn moeder zich voortzette. Haar leverfuncties faalde en ze werd zwakker en vermoeider. Ik kwam op haar kamer waar ze met elkaar in gesprek waren. “Mijn moeder heeft gezegd dat ze de komende 3 weken niet dood gaat”, zei de zoon. Ik was even sprakeloos door deze directheid.

Het was zondagavond en hij zou maandagochtend in alle vroegte het vliegtuig naar Amerika pakken. Op dit moment kon ik de hoop van zijn moeder en hem niet de kop in drukken maar toch vroeg ik mij af of hij dit geloofde.

Even later trof ik hem in de huiskamer en vroeg ik hem hoe hij de afgelopen drie dagen ervaren had en hoe hij vond dat het ging met zijn moeder? Ik benoemde wat ik deze drie dagen had gezien en vertelde eerlijk dat ik niet in de toekomst kon kijken en niet wist of zijn moeder over drie weken nog zou leven. Heel confronterend maar wel eerlijk.

Ik stelde hem de pijnlijke vraag: "Hoe is het voor jou als je in Amerika bent en je moeder zou overlijden?" Hij reageerde hevig geëmotioneerd, dat zou hij verschrikkelijk vinden. We spraken verder over zijn werk en de druk hiervan.

Over de bijzondere tijd van nu die hij nog had met zijn moeder. Beiden vonden dit heel waardevol en fijn. We namen afscheid en ik wenste hem alle sterkte toe.

In de nacht van maandag op dinsdag overleed zijn moeder, hij was bij haar.
Hij was gebleven.